Міраслаў Адамчык

За мінулы тыдзень атрымаў тры прыемных прэзента ад Вільні.

***
У віленскім выдавецтве VAGA выйшаў паэтычны зборнік “Druskininkai Poetic Fall 2009” з маімі хайку па беларуску, і ў перакладах Артураса Шыланскага на літоўскую і ангельскую мовы.



***
На паэтычным фэсце хайку -- World Haiku Association Conference 2009, давялося чытаць вершы ў касцёле святой Кацярыны. Здымкі з маім выступленнем не атрымаліся, (выпадкова выключыў камеру), але застаўся ўспамін пра ўрачысты і святочны настрой!

***
І нечаканы падарунак атрымаў учора ад сябра Сяргея -- скрыню выдатнага італьянскага віна! Вельмі кранула, бо разумею, што падарунак ад шчырага сэрца, і я цяпер ў разгубленасці, як-калі-чым аддзячыць. Пару бутэлек пакіну выпіць разам на Радзіме на нашае сяброўства! З доўгай дарогі шклянка чырвонага віна лепшы сродак зняць стому.

Прыкмета восені? Не, не каштаны на асфальце, каштаны занадта па французску. Для мяне восень пачынаецца з залацістых гарбузоў, што прыязджаюць з лецішча на кухонныя падаконні.





( +2 )

У ва мне лёгка ўжываюцца дзве супрацьлеглыя асобы, адна вечна незадаволеная сабою і недаацэньвае мае здольнасці, другая перабольшвае мае таленты і супакойвае незадаволенасці першай. Незадаволеная частка мяне – няшчасная і злосная, а шчаслівая – не разумная.

***
Толькі мой хатні кот з большага перакананы, што я магутны і велічны чалавек.




Яшчэ Гуглік любіць колкую і жорсткую асаку.

***
Даўно не здымаў свайго коціка – не было нагоды. А сёння раніцаю вырашылі пакупаць ката, бо шастае па двару і з белага стаў шэрым. Таццяна лічыць, што ад ката пахне маім адэкалонам, мне раней, ад Гугліка пахла таццянінаю касметыкай, цяпер з вуліцы прыносіць пах пылу і глебы.




Пад катам вялікі рэпартаж пра купанне Гугліка. ( +12 )

***
Крызіс у Каталоніі першымі адчулі дзікія вулічны каты. Яшчэ летась было не падыйсці, а цяпер дастаткова пашуршаць пакецікам з кашэчаю ежаю, як з усіх шчылін збіраецца зграя вулічных коцікаў і так ласка вуркочуць, і танчаць фламенка, як быццам толькі нас і чакалі.




Таццяна і вулічныя коцікі. ( +1 )

Не раз чуў, быццам мой кот падобны да сурыката. Уважліва прыгледзіўся да сурыкатаў -- нічога агульнага з маім катом не знайшоў. Гога на раз падушыў бы гэтых пясочных пацучкоў.




Сурыкаты. ( +2 )

Суседскі паўдзікі коцік прыносіць на прыступкі свайго дома задушаных мышэй і акуратна выкладае ў радок. Сёння двор быў засыпаны пёркамі, а коцік на ганак паклаў дзве птушыныя лапкі.

У ката цячэ сляза і ён з раніцы мурзаты, як і ўсе вулічныя каты. Змучылі коціка рознымі лекамі, аналізы здавалі, дайшлі да цяжкіх антыбіётыкаў, памянялі трох ветэрынарных дактароў, а сляза цячэ. Медыцына бездапаможная.
Гога не надта скардзіцца, скача жвавы і вясёлы, ірвецца на вуліцу ў ясную пагоду. Але цікава, ці хто ведае якія народныя сродкі лячэння катоў? Мусіць, раней неяк лячылі хатняю скацінку без дактароў.




( +1 )

Кот ловіць пчалу --
трэ пысу і мяўкае,
плачацца з гора.




***
Хатні кот у двары ловіць усё, што рухаецца і лётае, не адрознівае матылька ад пчалы і чмяля. Пчолы добра джаляць, апухла лапа і пыса, але кот усё адно ўпарта кідаецца на ўсё, што ляціць. Думаў, пчолы навучаць ката баяцца. Не, кот -- упарты, пасядзіць, акрыяе і зноў кідаецца на пчолаў. Стала шкода коціка, занёс у дом, чую зноў плача, -- на шыбе злавіў і прыдушыў пчалу.

Па вясноваму пацяплела – кот моцна просіцца на вуліцу, крычыць і па дому гойсае як ашалелы, разганяецца і спыніцца ня можа – бедалага, б’ецца галавою аб мэблю, ды так моцна, што ня днях разбіў голаў у кроў...

Сяброўка Таццяна расказала: ў Ратамцы на конеферме жыве белы конь з вялізнымі блакітнымі вачыма. Я сабраўся ў суботу паехаць спраўдзіць, і калі коніка не пусцілі на кілбасы, прывязу здымкі.

Некалі ў барселонскім заапарку мяне вельмі ўразіў белы гарыла, адзіны ў свеце гарыла альбінос. Белы гарыла быў сапраўдным вялікім артыстам, рухаўся мала, адно прымаў артыстычныя позы, і як Марлон Брандо ў Апакаліпсісу Фрэнсіса Копалы, працаваў толькі тварам. Яркія сіні вочы іскрыліся зорным бляскам як каштоўныя каменьчыкі на ружовым твары гарылы. Дзіўна, што і белы гарыла і Брандо сышлі ў адзін год.




У майго Гугліка зялёныя вочы, але артыстызму не займаць..

Рыхтуюся да 8 сакавіка -- наздымаў кветак і коціка.




Белы кот і лілея. ( +1 )

***
Калі летась бралі ката, то заводчыца кашэчніца катэгарычна папярэдзіла – кату малака не даваць!
--Чаму?
--Захварэе кот ад малака, -- патлумачыла кашэчніца.
Амаль год мы не давалі кату малака, але ж кот малако любіць так, што калоціцца. Любіць нават кашу, калі ў ёй пачуе кроплю малака. Пачалі па крышку даваць. Наліваем у сподачак, кот задаволена заплюшчвае вочы і хлебча малако да апошняй кроплі. І здаровы, і вясёлы, і рухавы.
Але кожны ранак наліваю кату малака, а надушы неспакойна, мо памылку якую раблю? Можа не варта даваць малака?




( +1 )

Днямі сабраўся выбудаваць нацюрморт з часнаком, але коцік сеў побач і з кадра не выходзіў. Ганяць ката немажліва, як і прымусіць пазіраваць, упарты, і жыве сваім лёгкім жыццём, ходзіць дзе хоча і робіць, што хоча. Згадаў, як днямі сяброўка barilotti папракнула: мала вывешваю коціка, і зняў разам з катом.




Кот і нацюрморт з перадкалядным часнаком. ( +2 )

Дзеці прынеслі пару хамячкоў. Аднаго ўладкавалі ў добрыя рукі, а другі ў нас прыжыўся, абзавёўся клеткаю з колам. Ад ката хамячок хаваецца ў кола і круціць, і круціць колца, як быццам збіраецца з’ехаць. А кот пільнуе, сочыць, точыць кіпцюры, расцягваецца і таемна рыхтуецца да кідка.




Мітуслівы хамяк у мультыэкспазіцыі.

***
У суботу дзеці прынеслі хамякоў, малых і пісклявых, як мышы. Неслі некаму ў падарунак, па дарозе занеслі да нас. Кот спачатку рабіў выгляд, быццам хоча бліжэй пазнаёміцца з сябрамі хамякамі. Покуль я сабраўся сфатаграфаваць новых знаёмых, гляджу ў ката поўсць устала дыбам, вусы ўпоперак галавы, вочы пачарнелі, кот адным скокам схапіў хамяка і ўцякаць, мусіць хацеў схаваць цацку на потым. Покуль лавілі ката, я думаў хамяку канец, але той здолеў самастойна выдрацца з кашэчай пасці і ўцёк за лядоўню. Усё скончылася дэмантажам і дробным рамонтам кухоннага абсталявання.




( +3 )

***
Калі мой каток Гога становіцца на заднія лапкі, то пачынае нагадваць звярка сурыката. Звычайна кот рэдка рэагуе на тэлевізар, але аднойчы ў тэлевізары Гога ўбачыў перадачу пра афрыканскіх сурыкатаў -- вельмі ўзбудзіўся, зазіраў за экран і ўважліва сачыў за выяваю, відаць пазнаў падобных да сябе істот. На задніх лапках кот танчыць , як просіцца на вуліцу, або калі ўбачыць хурму. За хурму душыцца, давіцца, не дае есці, выпрошвае і танчыць, скача і спрабуе выхапіць кавалак з рота. Ён еў бы і еў бы хурму, але баюся перакарміць ката.

***
Цёплы чыгунны
каналізацыйны люк.
Грэецца котка.

***
Крама з мэбляю.
Котка спіць на гарачым
радыятары.

***
Коцік па звычцы
выйшаў да вулічнага
кафэ. Холад, дождж.