?

Log in

06 Крс 2017, Чац, 15:53
Успамін пра віно

Што ёсць віно -- бутэлька, шклянка ды ўспамін.
Бутэлька - коціцца ў сметнік, адыходзіць у зямлю. Шклянка ставіцца на палічку да наступных сустрэч з бутэлькамі. А ўспамін - душа віна: сыходзіць да неба. Метафізічная з'ява, няўлоўная, непадробная, бязважкая. Паступова ўспамін расцягваюцца, радзее, сціраецца.
Запісаны ці расказаны ўспамін пра напой можа крышку вытлумачыць, як эфемерная душа віна рухаецца ў нябесным эфіры, - розніца, аднак, у тым, што яна не рассейваецца, адно пакідае слабую цень, як дрогкі дымок над агеньчыкам запалкі.

02 Крс 2017, Няд, 17:45
Светлы блакіт

Днямі здзівіла, што маладыя вясковыя курачкі нясуць блакітныя яечкі.
Блакіт такі далікатны, што нават фотакамера не надта бярэ гэты "баланс белага".

31 Сак 2017, Пят, 14:09
У жанры альтэрнатыўнай біблейскай гісторыі.

У жанры альтэрнатыўнай біблейскай гісторыі.
Гнаў Майсей пад гарой Сінай самагон "сорак дзён і сорак начэй", як атрымаў ад Бога адкрыццё:
10 запаветаў самагоншчыка
1. Самагон - Пан Бог твой, які вывеў цябе з цемры, з палону няволі і няма ў цябе іншых багоў, апроч самагону.
2. He ўжывай самагон дарэмна, беспадстаўна, не святочна.
3. Памятай дзень святы святкаваць самагонам.
4. Дома бывай часцей, шануй бацькоў, частуй самагонам.
5. He забівай сябе гарэлкаю, пі ў меру.
6. Як вып'еш -- не лезь да чужых жанчын.
7. He абкрадай, налівай поўную чарку.
8. Як вып'еш -- памаўчы, галаву не губляй, нe кажы фальшыва супраць сяброў і таварышаў.
9. І не лезь да жонкі сябра свайго.
10. Не пазайздросць цвярозаму, цяжка яму жыць.

22 Сак 2017, Сер, 16:56
Скотч



Што варта расказаць пра добры скотч? Што ў ім смачнага для мяне? Можа быць гэта чарговая спроба распавесці пра сябе, і не ў храналагічным, а ў тэматычным, ідэаграфічнае парадку.
У рэшце рэшт, змест майго аповеду заўсёды я сам. І самыя лепшыя святы - тыя, што адбываюцца ўнутры нас.
І той прадмет, тая рэч, якую я вылучаю вышэй за ўсялякія іншыя, - гэта я сам.
Здавалася б, калі хочаш гаварыць пра сябе, чаму б не звярнуцца да паслядоўнага апавядання? Нарадзіўся, вучыўся, жаніўся, працаваў і піў скотч...
Але навошта весці летапіс свайго жыцця і абапірацца на дзеянні: яны нязначныя; я займаюся сабою і часцей гляджу наперад, на мроі і вымыслы майго ўяўлення.

Вернемся да скотча.

Сем галоўных паняццяў, значных прынцыпаў, якія дапамагаюць раскрыць сутнасць правільнага напою:

- зачараванне рэччу. Так, менавіта ў скотчы чуюцца воклічы, якія перадае выклічнік «ах!».

- душэўная смутак адзіноты, беднасць смаку, прэснасць, слабасць, ціхамірнасць і цішыня, тая цішыня ў якой чутныя рэдкія гукі - кроплі дажджу, што падалі ў лужыну за вакном.

- прыглушанасць, на мяжы знікнення фарбаў і густаў, можа быць тое няўлоўнае буньюэлеўскае са "сціплага абаяння буржуазіі".

- след часу, паціна, вінтажнасць, у процівагу крыштальнай празрыстасці спірту ці гарэлцы, там яснасць і бляск не настройваюць на летуценнасць.

- дасканаласць без лішніх высілкаў, адчуванне прывабнай гарачыні быцця, мужнасць і прастата, недапрацаванасць формы, нейкае першапачатковая недасканаласць. Адсутнасць лішніх, «прыгожых» каньячных дэталяў. Ўвасабляецца праз прастату, набліжанасць да прыроды, спакой і цішыня.

- вечнасць ў бягучым, мы ўсе сыходзім, сплываем але «весела, як гарбуз, які падскаквае на хвалях і плыве ў нябыт».

20 Лют 2017, Пан, 11:35
Вопыт ідыёта

Некалі Марк Твэн іранічна заўважыў, - ніколі не спрачайцеся з ідыётамі. Вы апусціцеся да іх узроўню, дзе яны вас задушаць сваім вопытам.
Вось яна - лепшая рэцэнзія на Алексіевіч, яе кнігі прасякнуты задушлівым вопытам ідыётаў.

22 Стд 2017, Няд, 16:12
Танэда Сантока

***
Думаю пра смерць,
зімовае неба і
белыя хмары...

***
死はひややかな空とほく雲のゆく

З кнігі
草木塔
種田山頭火

20 Снж 2016, Аўт, 22:53
Віскі або Ром?

Выпадкова атрымалася параўнаць вытрыманы ў дубе ром Plantation Barbados grande reserve rum з прыстойным, але не прэміяльнага ўзроўню, японскім віскі з чыстага соладу Nikka Pure Malt White.
У нараджэнні гэтага віскі прымаў удзел злёгку падвэнджаны солад, але дымны ўдар не такі моцны як у Лафройга, салодкія сухафрукты ў інтэлігентнай і выразнай акантоўцы з агеньчыкам.
Ром на Барбадосе варылі з Molasses (густы цукровы сіроп ці патака), але варылі не без удзелу шрубавёрта і штангенцыркуля. Гарладзёр яшчэ той, як на мой густ, усе ромы пуставатыя і жорсткія напоі з востравугольным смакам на прыканцы глытка, пойдзе як сыравіна для кактэляў.
Пераканаўчая і стоадсоткавая перамога соладавага віскі, над ромам.

12 Снж 2016, Пан, 20:18
30-годдзе Таварыства маладых літаратараў "Тутэйшыя"

30-годдзе Таварыства маладых літаратараў "Тутэйшыя"

У што вырадзілася літаратурнае таварыства? У шабаш літаратурных мурынаў ці прывідаў, графаманаў ды іншага калялітаратурнага смецця -- палітавантурыстаў, збіральнікаў прэмій, паляўнічых за званнямі і пасадамі, чынадралаў, брудная пена на лужыне літаратурнай адлігі. Як усе ветэранскія арганізацыі з цягам часу з гераічна драматычнай рыторыкі завальваюцца ў камічны цырк, так і ў творчых саюзаў ды суполках з узростам назіраюцца старэчыя хваробы -- маразм, альцгеймер і шызоідная манія велічы. Некаторыя творцы пры жыцці бранзавеюць. Пісар -сакратар ТУТЭЙШЫХ Беляцкі цяпер называе сябе заснавальнікам і старшынёю, у гэтым яму памагаюць гарлапаністыя найміты плакальшчыцы з секты праваадстойнікаў. Са смешнага памятаю, як мы даўней на "Тутэйшых" лічылі яго Фунтам (паводле Залатога цяля Ільфа і Пятрова), але калі Фунта на сам рэч пасадзілі за нявыплату падаткаў, стала шкода небараку, жарт ператварыўся ў рэальнасць, спраўдзілася мянушка.
Цяпер на юбілей таварыства запрашае Сыс, але не той таленавіты, не Анатоль, а нейкі іншы, малавядомы і малаталенавіты. Глянуў -- святкуюць ажно ў Палацы мастацтваў, мусіць выцыганілі плакальшчыцы гранцік -- балюе літаратурнае смецце. І ўспамінаецца выдатнае іранічнае эсэ Міхаіла Эпштэйна ПЫЛ І ГНІЛЬ (1982).
Але яго хочацца крышку перапісаць, выкласці на паверхню патаемны сэнс схованы ў міжрадкоўі. Да слова смецця дадаць некалькі літаратурных азначэнняў.
... Праблема літаратурнага смецця ляжыць у цэнтры любой цывілізацыі, бо сама па сабе цывілізацыя ёсць не што іншае, як спосаб апрацоўкі і выдалення смецця. Адрозненне заходняй і нашай цывілізацый заключаецца не столькі ў колькасці смецця, колькі ў яго якасці. Скажам, у Амерыцы ці на Захадзе Еўропы на сярэднестатыстычнага грамадзяніна прыпадае па два кілаграма макулатуры ў дзень. Але гэта па перавазе "сухое" смецце неарганічнага паходжання: рэкламкі, ілюстраваныя часопісы, модныя і сур'ёзныя, флаеры, улёткі, тоўстыя газеты і тонкія бясплатныя, капэрты ды абгорткі, брашуркі ды іншыя друкаваныя матэрыялы. Гэтае літаратурнае смецце, заведама зроблена ў якасці смецця і прызначана для выкіду або для другаснай перапрацоўкі. Бліскучае, хрумсткае, зацвярдзелае, але пустое, як ёлачная цацка. Такое літсмецце з часам парахнее і рассыпаецца ў пыл.
Насупраць, нашае літаратурнае смецце - пераважна арганічнага паходжання, вадкае, вільготнае. Гэта разнастайныя праявы гнілой журналістыкі, шматлікія датацыйныя выданні, як ліпкія слоікі з кісялём, адразу ў сметнік, газэты -- зліўныя бачкі спецслужбаў, блогі балаболаў прапагандонаў, ад такіх ванітуе, так званыя інфармацыйныя партала -- інфармацыйныя гіперы, як сетка эўраоптаў з гнілою гароднінай і садавінаю, -- суцэльная сцяна таблоідаў з гнілою інфой.
Калі на Захадзе літаратурнае смецце надае прадукт, як яго абалонка, тара, якая спрыяе яго захаванню, то ў нас літаратурнае смецце натуральным шляхам ўзнікае знутры прадукту, з яго ўнутранага распаду і гною, прычым часцей менавіта з-за знешняй неабароненасці. Нашае смецце - не столькі "адыход", які ўзнікае пасля спажывання, колькі "недоприход", які папярэджвае спажыванні.
Зрэшты, усё знікае, пыл асядае на паверхню зямлі, а гніллё сыходзіць у глебу.

10 most recent