Міраслаў Адамчык

Паехаў я ў адпачынак...




Барса, гатычны квартал, 12.07.2008 год.

***
Рэзаў хлеб, чыкнуў
па пальцу. Добра вострыць
Таццяна нажы!

***
Рыпіць дарога,
разбіты танкамі асфальт.
Свята “зліпеня”…

Збіраюся ў адпачынак, мітушуся, спяшаюся падсумаваць і давесці да кандыцыі ўсе справы, але не рэальна, жыву з адчуваннем незавершанасці. З усіх рэчаў, ведаю -- вазьму фоташтатыў. Не хацеў, асабліва пасля таго, як знаёмая расказала, што ў Барселоне цяпер на кожным кроку афрыканцы замест “левых” акуляраў, хустачак пад Гермес і жаночых торбачак а-ля Прада, гандлююць “палёнымі” кітайскімі штатывамі. Мода цяпер такая пайшла, шмат фатографаў лянуюцца цёгаць з сабою штатывы.
Сёння нарэшце дарабіў некалькі здымкаў з мінулых выходных...




Яшчэ некалькі здымкаў сябра Вольгі Тарасевіч ... і майго коціка.( +4 )

У нядзелю з’ездзіў з Вольгаю ў закінутыя піянерскія лагеры пад Мінскам.
Вольга ніколі не насіла піянерскі гальштук і слаба ўяўляе ўвесь савецкі маразм піянерскага жыцця. А я хадзіў па пустым лагерным баракам і думаў, як добра, што на маім веку здыхае савецкі каланіяльны рэжым.




Вольга, 29.06.2009. ( +5 )

Нядаўна мяне за бок укусіў клешч – драбяза, малеча, злавіў яго недзе ў Мінску, але ж вельмі непрыемна выдзіраць з сябе маленькага крывасмока. Пінцэтам разадраў сабе бок так, што ледзь не выцягнуў з сябе тонкі кішэчнік разам з апендыксам, а галава кляшча так і засталася недзе ўвамне, пад скураю. Давялося наведаць 3-ю бальнічку. Дактары ў чатыры рукі спрактыкавана пакалупаліся ў маіх вантробах, паглядзелі ў чатыры вока і павелічальнае шкло і зазначылі, што галавы кляшча ўвамне няма. Дзе яна падзелася, для мяне застаецца загадкаю. Сёння даведаўся, што клешч быў здаровы, без энцэфаліту. Вось такая добрая навіна.

У мінулую суботу развіртуаліўся з папулярным пісьменнікам і прывабнай дзяўчынаю Вольгаю Тарасевіч, агульны наклад яе дэтэктыўных раманаў даўно пераваліў за 200 000!
Здымкі разабраць не паспеў, спадзяюся зрабіць на тыдні і яшчэ нешта з яе дазволу выкласці ў сваім часопісе.




Вольга Тарасевіч, 27.06. 2009.

Учора праведаў маму на лецішчы Лысая гара. Мама пачаставала трускалкамі, пахвалілася бела-ружовымі півонямі і пераказала ўсе лысагорскія навіны.
Дурацілу, натуральна, выгналі з вартаўнікоў, а ягоны сарцір каля нашага лецішча знеслі. Дураціла вярнуўся ў дамок да чуллівага сабутэльніка Сімачкі. Бамжара не прападзе, а Сімачку шкода.
П’яны Сыс, ня той якога ўсе любілі і паважалі, таму Сысу няхай зямля будзе пухам, а ягоны зямляк, дробны клон, цень Сыса, напалохаў пажылую кабету, пагражаў суседцы -- удаве Валянціна Тараса ссекчы яе яблыні, нібыта дрэвы зацяняюць ягоныя грады з бульбаю. Як некалі казаў Салтыкоў Шчадрын: “... у паветры павісла брыдкаслоўе, так што дыхаць у тым паветры было цяжка, час быў цьмяны, пахла ня хораша.” І цень паэта на Лысай гары паўстала з сякераю ў руцэ за грады з бульбаю...




Мама з півонямі.

( +1 )

Завёў старонку ў Беларускім фотаклубе, доўга ператрасаў старыя здымкі, змарнаваў час, бо пазней даведаўся, што ў іх можна вешаць ня болей за сем здымкаў на тыдзень, а я разагнаўся на год наперад.

http://miraslau_adamtchik.photoclub.by/

Учора здымаў серыю новых прац Адама Глобуса, люблю я здымаць брата з новымі карцінамі!
Колер можна глянуць у ягоным ЖЧ.




Адам Глобус, 22.06.2009.

Апошнім часам мала пішу і мала здымаю. Рыхтуюся да адпачынку і хочацца напрацаваць на месяц наперад.
Здымаю толькі ў выходныя. Некалькі здымкаў з пазамінулай нядзелі...




Таццяна з Мінска. ( +3 )

***
Ракавінка
ўспомніў мора, лічу дні
да адпачынку.

Учора з Таццянаю цудоўна адпачылі ў прафілакторыі “Мір” завода Інтэграл, або ў тым што ад яго засталося: кінатэатр гадоў пяць як без кіна, басейн засыпаны пазалеташнім лісцем, медыцынскія карпусы з прывідамі вартаўнікоў, цяплічная гаспадарка парослая лебядою... І ніводнага адпачынніка.





Пад катам некалькі здымкаў з прафілакторыя... ( +7 )

***
Чарнакрылы крыж
пры дарозе і птушка
браты па небу.




( +1 )

Кожны корч на возеры ўяўляе сябе лахнэскай пачварай.




Прыпяць

Сёння ўбачыў на праспекце палатку “Белкнігі”, а там ніводнай кнігі, адно гумовыя і пластыкавыя цацкі, машынкі, кубікі, мячыкі...
Падумаў, і кніга – папяровая цацка.




Саша і комікс.

***
Добра глядзяцца
здымкі сонечнага дня,
асабліва ў дождж.




Калодзеж закінутага калектара пад Мінскам.

***
Зрэзаны півон
сохне ад смагі ў банцы
з халоднай вадою.




Півоны з цешчынага лецішча.

***
Сам змок і змерз, а
пад парасон хаваў
фотакамеру.





Халодны рыжскі дворык.

Барселонскія графіці і дзяўчаты, менавіта гэтымі здымкамі забіты вінт майго кампутара...



( +4 )